Η πρόσφατη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών 5357/2025 υπενθυμίζει ότι η εργασία που παρέχει ο ένας σύζυγος προς τον άλλον ή προς την επιχείρησή του δεν γεννά αυτομάτως δικαίωμα αμοιβής. Σύμφωνα με τα άρθρα 1389 και 1390 ΑΚ, η προσωπική εργασία και η συμβολή στην κοινή οικογενειακή και επαγγελματική ζωή αποτελούν μέρος της υποχρέωσης συνεισφοράς στις ανάγκες της οικογένειας.
Για να θεμελιωθεί αυτοτελής οικονομική αξίωση, πρέπει να αποδειχθεί ότι η παροχή υπερέβαινε το μέτρο της συνήθους οικογενειακής συνεισφοράς και είχε χαρακτηριστικά ανεξάρτητης, επαγγελματικά αποτιμητής εργασίας. Η απόφαση αναδεικνύει τη σημασία της ακριβούς δικογραφικής θεμελίωσης τέτοιων απαιτήσεων και επιβεβαιώνει ότι το οικογενειακό δίκαιο εξακολουθεί να διαμορφώνει καθοριστικά τον νομικό χαρακτηρισμό των σχέσεων μεταξύ συζύγων.
Μια ενδιαφέρουσα υπενθύμιση ότι τα όρια μεταξύ οικογενειακής αλληλεγγύης και οικονομικής αξίωσης δεν είναι πάντοτε ευδιάκριτα και απαιτούν προσεκτική νομική αξιολόγηση.