Η πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση Idziski έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις διασυνοριακές προσβολές προσωπικότητας, ιδίως όταν το επίμαχο περιεχόμενο μεταδίδεται τόσο τηλεοπτικά όσο και διαδικτυακά.
Το ΔΕΕ κάνει μια κρίσιμη διάκριση:
Για την τηλεοπτική μετάδοση, ο θιγόμενος μπορεί να προσφύγει στα δικαστήρια κάθε κράτους όπου μεταδόθηκε το πρόγραμμα και όπου επήλθε η προσβολή. Όμως, τα δικαστήρια αυτά μπορούν να επιδικάσουν αποζημίωση μόνο για τη ζημία που προκλήθηκε εντός της δικής τους επικράτειας.
Αντίθετα, για το διαδικτυακό περιεχόμενο, τα δικαστήρια του κράτους όπου βρίσκεται το «κέντρο των συμφερόντων» του θιγόμενου μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να κρίνουν αξιώσεις για το σύνολο της ζημίας. Βασική προϋπόθεση είναι να μπορεί να προσδιοριστεί, άμεσα ή έμμεσα, η ταυτότητα του προσώπου ή του οργανισμού που ισχυρίζεται ότι θίγεται.
Η απόφαση είναι σημαντική γιατί δείχνει ότι οι παραδοσιακοί κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας εξακολουθούν να εφαρμόζονται, αλλά προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητες της ψηφιακής εποχής.
Η φήμη, η προσωπικότητα και η ιστορική μνήμη δεν περιορίζονται πλέον εύκολα εντός εθνικών συνόρων. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για τις έννομες συνέπειες της προσβολής τους.